Ynt: Hz. Mevlânâ'dan tebessüm ve tefekkür örnekleri...

[_selma_]

Güzel sesli bir hafız Kur'an okuyordu. Kulağına gelen bu güzel sesten etkilenen Hz. Mevlânâ da gözyaşıyla dinliyordu. Bu sırada elini ağzına kapayarak esneyen bir adam, Mevlânâ'nın bu gözyaşlarına bir mana veremeyerek sordu:

-Efendi Hazretleri niçin ağlıyorsunuz, ağlanacak bir şey mi var ortada?

Mevlânâ esneyen adama anlayacağı dilden cevap verdi:

-Güzel sesli hafızlardan gelen Kuran sesi bana, cennet kapısının açılış sesi gibi geliyor da onun için...

Esnemeyen devam adam da başını sallayarak:

-Bana da cennet kapılarının açılış sesi gibi geliyor, dedi. Mevlânâ küçük bir düzeltme yaptı:

- Aramızda ince bir fark var, dedi. Senin duyduğun ses, cennet kapısının açılış sesi değil kapanış sesi olmalıdır. Çünkü dedi, açılış sesi gözyaşı döktürür, kapanış sesi ise uyku getirir...
   
..........................

Papazın biri pazarda alışveriş yaptığı satıcıyla sıkı bir pazarlık yapmış,satıcı da arkasından bunlar ne cimri adamlar, diye söylenmeye başlamıştı. Mevlânâ, bu cimri sözünden dolayı satıcıyı ikaz etti:

-Papazın arkasından böyle konuşma. Onlar senin dediğin kadar cimri değiller. Aksine çok cömert insanlar. Baksana dedi, onlar İslam'ı da, imanı da, cenneti de size bırakmışlar. Bundan daha büyük cömertlik olur mu?..


.....................................

Mevlânâ'nın cübbesinin gevşeyen düğmesini dikiyordu hanımı Kera Hatun. O zamanki halk söylentisine bakarak 'Efendi dedi, ağzına bir çöp al da bir uğursuzluğa uğramayasın düğme dikme sırasında!' Mevlânâ halk arasındaki uğursuzluğu çöple önleme âdetini şöyle cevapladı:

-Hanım sen hiç merak etme, düğmeni dikmene bak. Uğursuzluk benim yanıma yaklaşamaz. Çünkü ben ağzıma çöp yerine ihlası aldım. İhlas Suresi var ağzımda!

[_selma_]

Mevlana nın Tevazuu

Mevlana Hazretleri insanları kırmamaya özen gösteren, nazik, yüksek tevazu sahibi velilerdendi. Öyle ki, hamamda cüzzamlı hastalar incinmesinler diye yanlarında oturur, onların yıkandığı suda yıkanırdı.

Allah dostları çeşit çeşittir, Allah Teâlâ kimisine celâl sıfatlarıyla tecellî etmiştir, bu sebeple bazı hareketleri daha sert görünür; kimisine ise cemâl sıfatlarıyla, bundan dolayı da tevazuları ve hilmleri ziyade olur. Mevlânâ ise yüksek tevazu sahibi velilerdendir. Nitekim Sultan Veled diyor ki: “Büyükbabamın tecellisi yücelik ve ululuk ile, babamın tecellisi ise tevazu ve lütuf ile idi. Gerçi Allah velisinin ululuğu da ilâhîdir, tevazuu da.”

Konya’da bir müderrisin oğulları olan Bedreddin ve Şemseddin çelebiler şöyle anlatıyor:

“Biz Mevlânâ’ya ilk mürid olduğumuz zaman, onun heybet ve yüceliği bizi kaplamış, her tarafımızı sarmıştı. Geceleri medresenin bir köşesinde yatıyorduk. Meğer Mevlânâ için medresenin damında yatacak bir yer ayarlamışlar. Bir gece bizim pencereden başını uzatarak,

‘Yukarı geliniz, bugünlerde dam altında yatmak insana ağırlık ve tembellik verir. Gök kubbeyi seyrederek uyumak daha iyi olur’ buyurdu.

 Dama çıktığımız vakit Mevlânâ’nın, eteğini temiz ve güzel toprakla doldurup getirdiğini ve bu toprağı damın bir kenarına döktüğünü gördük. Ve bize: ‘Su dökmek falan icap ettiğinde aşağı inmek zahmetinde bulunmayın’ buyurdu.

Onun gösterdiği bu şefkat ve merhamet karşısında (hicap ve coşkumuzdan dolayı) kendimizden geçtik, bayılmışız. Kendimize geldiğimizde Mevlânâ’nın, başımızı dizleri üzerine koyup öptüğünü gördük. Bu ne büyük bir şefkat, babaca bir sevgi, dostça bir iltifat, müridine muhabbet ve Peygamber’e uymaktır!”