SAHV U SEKİR

[Tebrizi]

Gel Ey Muhammed bahardır

Seccaden kumlardı…
Devirlerden, diyarlardan
Gelip göklerde buluşan
Ezanların vardı!

Mescit mü’min, minber mü’min…
Taşardı kubbelerden Tekbîr,
Dolardı kubbelere “âmin!”

Ve mübarek geceler, dualarımız,
Geri gelmeyen dualardı…
Geceler, ki pırıl pırıl,
Kandillerin yanardı.

Kapına gelenler, yâ Muhammed,
-Uzaktan, yakından-
Mü’min döndüler kapından!

Besmele, ekmeğimizin bereketiydi,
İki dünyada aziz ümmet;
Muhammed ümmetiydi.

Konsun –yine- pervazlara güvercinler,
“Hû hû”lara karışsın âminler…
Mübarek akşamdır;
Gelin ey Fâtihalar, Yâsinler!

Şimdi seni ananlar,
Anıyor ağlar gibi…
Ey yetimler yetimi,
Ey garipler garibi;
Düşkünlerin kanadıydın,
Yoksulların sahibi…
Nerde kaldın ey Resûl,
Nerde kaldın ey Nebi?

Günler, ne günlerdi, yâ Muhammed,
Çağlar ne çağlardı:
Daha dünyaya gelmeden
Mü’minlerin vardı…
Ve bir gün, ki gaflet
Çöller kadardı,
Halîme’nin kucağında
Abdullah’ın yetimi
Âmine’nin emaneti ağlardı.
Hatice’nin goncası,
Aişe’nin gülüydün.
Ümmetinin gözbebeği
Göklerin resûlüydün…

Elçi geldin, elçiler gönderdin…
Ruhunu Allah’a,
Elini ümmetine verdin.
Beşiğin, yurdun, yuvan
Mekke’de bunalırsan
Medine’ye göçerdin.
Biz bu dünyadan nereye
Göçelim, yâ Muhammed?

Yeryüzünde riyâ, inkâr, hıyanet
Altın devrini yaşıyor…
Diller, sayfalar, satırlar
“Ebu Leheb öldü” diyorlar.
Ebû Leheb ölmedi, yâ Muhammed
Ebû Cehil kıt’alar dolaşıyor!

Neler duydu şu dünyada
Mevlidine hayran kulaklarımız;
Ne adlar ezberledi, ey Nebî,
Adına alışkın dudaklarımız!
Artık, yolunu bilmiyor;
Artık, yolunu unuttu
Ayaklarımız!
Kâbe’ne siyahlar
Yakışmamıştır, yâ Muhammed
Bugünkü kadar!

Hased gururla savaşta;
Gurur, Kafdağı’nda derebeyi…
Onu da yaralarlar kanadından,
Gelse bir şefkat meleği…
İyiliğin türbesine
Türbedâr oldu iyi.

Vicdanlar sakat
Çıkmadan yarına,
İyilikler getir, güzellikler getir
Âdem oğullarına!

Şu gördüğün duvarlar ki
Kimi Tâif’tir, kimi Hayber’dir…
Fethedemedik, yâ Muhammed,
Senelerdir.

Ne doğruluk, ne doğru;
Ne iyilik, ne iyi…
Bahçende en güzel dal,
Unuttu yemiş vermeyi…
Günahın kursağında
Haramların peteği!

Bayram yaptı yapanlar;
Semâve’yi boşaltıp
Sâve’yi dolduranlar…
Atını hendeklerden -bir atlayışta-
Aşırdı aşıranlar…
Ağlasın Yesrib,
Ağlasın Selman’lar!

Gözleri perdeleyen toprak,
Yüzlere serptiğin topraktı…
Yere dökülmeyecekti, ey Nebî,
Yabanların gözünde kalacaktı!

Konsun -yine- pervazlara güvercinler,
“Hû hû”lara karışsın âminler…
Mübarek akşamdır;
Gelin ey Fâtihalar, Yâsinler!

Ne oldu, ey bulut,
Gölgelediğin başlar?
Hatırında mı, ey yol,
Bir aziz yolcuyla
Aşarak dağlar, taşlar,
Kafile kafile, kervan kervan
Şimale giden yoldaşlar!

Uçsuz bucaksız çöllerde,
Yine, izler gelenlerin,
Yollar gideceklerindir.

Şu tekbir getiren mağara,
Örümceklerin değil;
Peygamberlerindir, meleklerindir…
Örümcek ne havada,
Ne suda, ne yerdeydi;
Hakkı göremeyen
Gözlerdeydi!

Şu kuytu cinlerin mi;
Perilerin yurdu mu?
Şu yuva -ki, bilinmez-
Kuşları Hüdhüd müdür, güvercin mi, kumru mu?
Kuşlarını, bir sabah,
Medine’ye uçurdu mu?

Ey Abvâ’da yatan ölü,
Bahçende açtı dünyanın
En güzel gülü;
Hâtıran, uyusun çöllerin
Ilık kumlarıyla örtülü!

Dinleyene, hâlâ,
Çöller ses verir;
“Yaleyl!” susar,
Uğultular gelir.
Mersiye okur Uhud,
Kaside söyler Bedir.
Sen de bir hac günü,
Başta Muhammed, yanında Ebû Bekir;
Gidenlerin yüz bin olup dönüşünü
Destan yap, ey şehir!

Ebû Bekir’de nûr, Osman’da nûrlar…
Kureyş uluları, karşılarında
Meydan okuyan bir Ömer bulurlar;
Ali’nin önünde kapılar açılır,
Ali’nin önünde eğilir surlar,
Bedir’de, Uhud’da, Hayber’de
Hakk’ın yiğitleri, şehîd olurlar…
Bir mutlu günde, ki ölüm tatlıydı,
Yerde kalmazdı ruh… kanatlıydı.

Konsun –yine- pervazlara güvercinler
“Hû hû”lara karışsın âminler.
Mübarek akşamdır;
Gelin ey Fâtihalar, Yâsinler!

Vicdanlar, sakat çıkmadan,
Yâ Muhammed, yarına;
İyiliklerle gel, güzelliklerle gel
Âdem oğullarına!

Yüreklerden taşsın
Yine, imanlar!
Itrî, bestelesin Tekbîr’ini;
Evliyâ, okusun Kur’ân’lar!
Ve Kur’ân-ı göz nûruyla çoğaltsın
Kayışzâde Osman’lar
Na’tını Galip yazsın,
Mevlid’ini Süleyman’lar!
Sütunları, kemerleri, kubbeleriyle
Geri gelsin Sinan’lar!
Çarpılsın, hakikat niyetine
Cenaze namazı kıldıranlar!

Gel, ey Muhammed, bahardır…
Dudaklar ardında saklı
Âminlerimiz vardır…
Hacdan döner gibi gel;
Mi’râc’dan iner gibi gel;
Bekliyoruz yıllardır!

Bulutlar kanat, rüzgâr kanat;
Hızır kanad, Cibril kanad;
Nisan kanad, bahar kanad;
Âyetlerini ezber bilen
Yapraklar kanad…
Açılsın göklerin kapıları,
Açılsın perdeler, kat kat!
Çöllere dökülsün yıldızlar;
Dizilsin yollarına
Yetimler, günahsızlar!
Çöl gecelerinden, yanık
Türküler yapan kızlar
Sancağını saçlarıyla dokusun;
Bilâl-i Habeşî sustuysa
Ezânlarını Dâvûd okusun!

Konsun –yine- pervazlara güvercinler,
“Hû hû”lara karışsın âminler…
Mübarek akşamdır;
Gelin ey Fâtihalar, Yâsinler!


Arif Nihat Asya

[Tebrizi]

Sen Mevla'yı sevende Mevla seni sevmez mi
Rızasına ivende rızasını vermez mi
Sen Hakk'ın kapusunda canlar feda eylesen
Emrince hizmet kılsan Allah ecrin vermez mi

Şer'-i Şerif yolunda havf-i Huda diline
Ehl-Ullah'ın halinde Allah halin sormaz mı
Variyyetin mahv edüp Kur'an yolunda gidüp
Yar ile yaran olsan yarin yaver olmaz mı

Derd ile cangahinda ateş yansa ahında
Ah u feryadlar etsen derden derman vermez mi
Canın canan elinde canan canın dilende
Yarelensen yolunda yaran merhem urmaz mı

LUTFİ’ye lutf-i Mevla rahm eyleye Te'ala
Allah deyu çağırsan Kerîm kerem kılmaz mı
Sen Mevla'yı sevende Mevla seni sevmez mi
Rızasına ivende rızasını vermez mi

Sen Hakk'ın kapusunda canlar feda eylesen
Emrince hizmet kılsan Allah ecrin vermez mi
Varlığın mahveylesen terk-i vücud eylesen
Bu sahra-ı ademde yar yanma varmaz mı

Şer-i Şerif yolunda Peygamberin halinde
Allah desen dilende bin kez halin sormaz mı
Derd ile can-gahından canan diye çağırsan
Derdin derman ederler yaran merhem urmaz mı

Sular gibi çağlasan Eyyüb gibi ağlasan
Ciğer-gahın dağlasan ahvalini sormaz mı ;
LUTFÎYA yari gözle can u gönülden sızla
Dergaha dönder yüzün duan kabul olmaz mı

 Alvarli M. Lutfi Efendi     
 

[Tebrizi]

E F E N D İ M


Sultan-ı Rusul Şah-ı Mümeccedsin efendim
Biçarelere devlet-i sermedsin efendim
Divan-ı İlahide ser-amedsin efendim
Menşur-ı le'amrük'le müebbedsin efendim
Sen Ahmed ü Mahmud ü Muhammed'sin efendim
Hak'dan bize Sultan-ı müeyyedsin efendim...


Tabişgeh-i ervah-i mücerred güherindir
Malişgeh-i ruhsar-ı melek hak-i derindir
Ayine-i didar-ı tecelli nazarındır
Bu Bekr-i Ömer Osman Ali yarlerindir
Sen Ahmed ü Mahmud ü Muhammed'sin efendim
Hak'dan bize Sultan-ı müeyyedsin efendim...


Hutben okunur minber-i iklim-i bekada
Hükmün tutulur mahkeme-i ruz-i cezada
Gülbang-i kudümün çekilür arş-ı Hüda'da
Esma-i Şerifin anılır arz ü semada
Sen Ahmed ü Mahmud ü Muhammed'sin efendim
Hak'dan bize Sultan-ı müeyyedsin efendim...


Ol dem ki nebilerle veliler kala hayran
"Nefsi" deyü dehşetle kopa cümleden efgan
Ye's ile üsatın ola ahvali perişan
Düstur-i şefaatle Senindir meydan
Sen Ahmed ü Mahmud ü Muhammed'sin efendim
Hak'dan bize Sultan-ı müeyyedsin efendim...


Bir gün ki dalıp bahr-i gam-ı firkate gittim
İlden yetirüp kendümi bi hodluğa yettim
İsyanum anup akıbetümden hazer ettim
Bu matla'ı yad eyledi bir Seyyid işittim
Sen Ahmed ü Mahmud ü Muhammed'sin efendim
Hak'dan bize Sultan-ı müeyyedsin efendim...


Ümiddeyiz ye's ile ah eylemeyiz biz
Sermaye-ı imanı tebah eylemeyiz biz
Babın koyup ağyarı penah eylemeyiz biz
Biz kimseye sayende nigah eylemeyiz biz
Sen Ahmed ü Mahmud ü Muhammed'sin efendim
Hak'dan bize Sultan-ı müeyyedsin efendim...


Biçaredir ümmetlerin isyanına bakma
Dest-i red urup hasret ile duzahe yakma
Rahm eyle aman ateş-i hicranına yakma
Ezcümle kulun Galib-i pür-cürm bırakma
Sen Ahmed ü Mahmud ü Muhammed'sin efendim
Hak'dan bize Sultan-ı müeyyedsin efendim...

Şeyh Galib

[Tebrizi]

Ey dide nedir uyku gel uyan gecelerde
Kevkeblerin et seyrini seyran gecelerde

Bak hey'et-i alemde bu hikmetleri seyret
Bul Saniini ol O'na hayran gecelerde

Çün gündüz olursun nice ağyar ile gafil
Ko gafleti,Dildardan utan gecelerde

Gafletle uyumak ne reva abd-i hakire
Şefkatle nida eyleye Rahman gecelerde

Cümle geceyi uyuma Kayyum'u seversen
Ta hay olasın Hayy ile ey can gecelerde

Aşıklar uyumaz gece hem sen uyuma kim
Gönlün gözüne görüne Canan gecelerde

Dil beyt-i Hudadır onu pak eyle sivadan
Kasrına nüzul eyler o Sultan gecelerde

Az ye az uyu hayrete var fani ol ondan
Bul can-ı beka,ol O'na mihman gecelerde

Allah için ol halka mükarin gece gündüz
Ey Hakkı, nihan-ı aşk oduna yan gecelerde

Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri

[Tebrizi]

Sevgili!

O gariplik yurdunda neden bunca zamandır eğleşip kaldın, bu gurbetten dön,Gel Gene!..
Niceye dek bu pişmanlık?..

Yüzlerce mektup yolladım, yüzlerce yol gösterdim, ya yolu bilmiyorsun ya mektubu okumuyorsun..
Gel Gene!..O hapishanede senin kadrini kimse bilmez..Taş yüreklilerle oturma!..

    Sen nihayet bu madenin gevherisin!...

Ey gönülden, candan kurtulan!.. Ey gönülden, candan el yıkayan!.. Ey cihan tuzağından azad olan!...

Gene Gel!...

   Sen Dostlardansın!...



Mevlana Hazretlerinden Şems-i Tebrizi Hazretlerine ithafen...

[Tebrizi]

"Düşmanlarım bana ne yapabilir ki?

                         Ben cennetimi yüreğimde taşıyorum, nereye gitsem o benimle gelir.

Hapsedilmem halvet,
sürgün edilmem hicret,
öldürülmem şehadettir.

                         Değil mi ki göğsümde Allah'ın Kitabı ve Rasulü'nün sünneti vardır!."

[ρєяναηє]

Çokluklar yokluklara dönüşür an gelir. An gelir kapıdan bir an evvel çıkmak için itişen kelimeler sıkışıverir. Dururlar öylece eşikte, arafta, sessizce.

Susmak susamaya dönüşür hemen sonra. Susuzluk; ne kelimelerin çeşmesinden, ne sözün rahmetinden etkilenmeye meyletmeden sakin ve usul kucağına alır Hamuş'u.

Sustuğunda Hamuş kendi kelimelerinin ardını görmeye başlar, neyi niçin söylediğini duyar. Kelimeleri görmenin kör-ebilmek olduğunu öğrenir. Bir kör kadar işitmeye bir sağır kadar görmeye başlar sustuğunda.

Eylemin ateşini söndüren kelimeler, ateşin altını harlar soluklarıyla, içe dönük hiçe dönük yüzünü sarar o eski tanrıçalardan birinin peçesinin altına gizler kendini hiç olmadığı kadar çıplak.

Hamuş suskun demek diyenler bilirler ki asıl susunca ayan olur hal.  İçeriye doğru, özüne doğru döner yol. Ayakları eskir yolcunun. Usul. Sakin. Sessiz.

Bir harf bile söylememin imkanı yok yoklukta artık. Aslı olmayan sözlerdir çünkü hep dilimde gerçek değil surettir hep. Cana eziyetten başka bir şey vermez ki söylesem! Sustum! Çünkü hadden aşkın olacak söz kabından taşacak... Ne kulaklarda onu anlayacak bir kudret var oysa; ne anlayışında ona uygun bir kabiliyet. Sen yine sükutu giyin yar! Dilersen hiç konuşma. Ben kelamlarımı çürüttüm yolunda. Çarpsada bir tokat gibi yüzüme, her harfi yoluna heceledim. Ve bilesin üstüne aşkı giydirdiğim, Söz verdim ben bu yüreğe, Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim. Sonunda Hamuş oldum da geldim.


alıntı

[Tebrizi]

Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim. Sonunda Hamuş oldum da geldim.


Allah razı olsun ...çok güzel....

[Tebrizi]

Kendi hüsnün hublar şeklinde peyda eyledin
Çeşm-i aşıktan dönüp sonra temaşa eyledin.


Ey Yüce Allah! Kendi güzelliğini önce,güzeller suretinde görünür kıldın,sonra da dönüp aşıkların gözünden seyreyledin..
Şimdi gören de Sen'sin,görünen de...   


Laedri

[Tebrizi]

Ne de hoş salına salına gidişin ey canların canı!
Ey canlara can olan sevgili gitme bensiz!


Gülbahçesine gitme bensiz, ey dostların canı !
Ey ay, bensiz parlama; ey gök, dönme bensiz!
Bensiz kalma ey yeryüzü, ey zaman geçme bensiz!
Bu dünya da seninle hoş, o dünya da seninle hoş!
Bu dünyada bensiz olma, o dünyaya gitme bensiz!
Senin ışıklı yüzünle parıldar geceleyin ay,
Geceyim ben, ayım sensin, gökyüzüne bensiz doğma.
Diken, güle sığınır da kurtulur ateşten, sen gülümsün,
Ben de dikeninim senin, gülbahçesine gitme bensiz!
Gözün bende olsun, koşturayım çevgânının önünde,
Hep bana bak, gözet beni, at sürüp gitme bensiz!
Ey sevinç, ey müzik, sultana eş olursan bensiz içme!
Ey bekçi, sultanın evine gideceksen, gitme bensiz!
Ey izi görünmez sevgili, izimin tozu sensin benim!
Yazık bu yola bilinçsizce düşene, gitme bensiz!
Sensin yolumun bilgisi, ey yol bilen, gitme bensiz!
Herkes aşk diyor sana, bence aşk sultanısın,

Ey insanların aklına fikrine sığmayan sevgili.
Ey yücelerden yüce sevgili dost, gitme bensiz!


--Hz. Mevlana--

[ρєяναηє]

KERVAN

İrfan meclisine erişebilsem
Varıp anlar ile görüşebilsem
Aşkın kervanına karışabilsem
Yolda bırakmazlar alırlar seni

Derviş olan aba giyer eynine
Sincab samur komaz gayrı gönlüne
Cihan zerre kadar gelmez aynına
Buna razı isen alırlar seni

Aşıklar solmaz taze gülleri
Zikr ü tevhid eder daim dilleri
Evliyaullah'ın doğru yolları
Yolda bulunagör alırlar seni

Hazret-i NUREDDİN aşkın rehberi
Atıf dervişlerin edna kemteri
Gelirsen demezler gelme git geri
Kapudan savmazlar alırlar seni


Şeyh Atıf Efendi

[Tebrizi]

Ah nice bir uyursun uyanmaz mısın
Göçtü kervan kaldık dağlar başında
Çağrışı tellallar inanmaz mısın
Göçtü kervan kaldık dağlar başında

Emr-i hac göçeli hayli zamandır
Muhammed cümleye dindir imandır
Delilsiz gidilmez yollar yamandır
Göçtü kervan kaldık dağlar başında

Yunus sen bu dünyaya niye geldin
Gece gündüz Hakkı zikretsin dilin
Enbiyaya uğramaz ise yolun
Göçtü kervan kaldık dağlar başında       


Yunus Emre

[Tebrizi]

Hak şerleri hayreyler
Zannetme ki gayreyler
Arif anı seyreyler

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Sen hakka tevekkül kıl
Tefviz et rahatı bul
Sabreyle ve râzı ol

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Kalbin ana berk eyle
Tedbirini terk eyle
Takdirini derk eyle

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Hallâk-ı Rahîm oldur
Rezzâk-ı Kerim oldur
Fa’al-i Hakim oldur

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Bir işi murâd etme
Olduysa inâd etme
Hak’tandır o reddetme

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Hep işleri faiktir
Birbirine layıktır
Neylerse muvafıktır

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Sen adli zulüm sanma
Teslim ol oda yanma
Sabret sakın usanma

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Deme şu niçin şöyle
Yerindedir o öyle
Bak sonunda sabreyle

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Hiç kimseye hor bakma
İncitme gönül yıkma
Sen nefsine yan çıkma

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Her dilde O’nun adı
Her canda O’nun yâdı
Her kuladır imdâdı

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Nâçar kalacak yerde
Nagâh açar ol perde
Dermân olur her derde

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Her kuluna her anda
Geh kahr ü geh ihsanda
Her anda O bir şanda

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Az ye az uyu az iç
Ten mezbelesinden geç
Dil gülşenine gel göç

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Her söyleneni dinle
Ol söyleneni anla
Hoş eyle kabul canla

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...

Vallahi güzel etmiş
Billahi güzel etmiş
Tallahi güzel etmiş

Mevla görelim neyler
Neylerse güzel eyler...      


Erzurumlu İbrahim Hakkı

[Tebrizi]

Varım ol Dost’a verdim hânümanım kalmadı,
Cümlesinden el yudum pes dü cihanım kalmadı;
Çünkü hubbullah erişti çekti beni kendine,
Açtı gönlüm gözünü artık humarım kalmadı.  

(Ahmedî)

[Ukab]

İniltisi kesilmez
Allahı sevenlerin
Artar derdi eksilmez
Allahı sevenlerin

Şirin olur sözleri
Hakka geçer nazları
Sararır benizleri
Allahı sevenlerin