öLüM NE ZAMAN GüZEL OLUR
ölüm güzel şey budur perde arkasından haber,
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü peygamber?
Diyen doğru demiş. Doğru demiş de asıl mesele güzel ölümle dünyadan göçüp
ruhun mutluluk destanını dinlemek değil; bizim gibi dünya hengamesinden
başını kaldıramayan esir kullar için bu destanı masal dinleyen çocuklar gibi
dinlemek hoştur,ayni zamanda boştur.
Esir kullar için asıl mesele ölümü güzelleştirmeden geçer. ölümü nasıl
güzelleştiririm. ölüm ne zaman benim için özlenecek bir vuslat şerbeti olur.
Ne zaman ,hangi halimde ?... bunu öğrenmem lazım. Bunu bilmem lazım.. önümü
görmem lazım dostum. Karanlık bir çukurun başındaki adamdan başka ne
beklenir. Bütün bunlara rağmen gülüp oynuyor ,dünya meşakkati ile
oyalanıyorsam akıl ve zeka özürlü olduğuma hükmedebilirsiniz. Ya da ahmak
biri olduğuma …Bunlardan daha da kötüsü imanımın zayıflığına yada yokluğuna
hükmedebilirsiniz.
işitin ey yarenler, ey kardeşler!
Korkarım ben ölem deyü.
ölüdüğüme kayırmazam
Ettiğimi bulam deyü.
Eteğini bulma korkusu ile nasıl rahat ederim. Bir gün firarda olduğumuz bu
dünyada bizi kulağımızdan yakalayıp dipsiz bir çukura atarsalar ne yaparız.
Boğazımıza takılan bukağıdan ,ayağımızdaki prangalardan nasıl kurutuluruz.
Hayır demenin mümkün olmadığı hiçbir erkekliğin,yiğitliğin sökmediği gün ne
yaparız.
işte bütün korkuların sarıp sarmaladığı düşünce çemberinde boğulurken insan
nasıl vuslat şarkıları söyler. . O hal bizim için değil Allah ‘ın velileri
içindir. Bi bakalım kendi halimize . yaşayamadıklarımıza değil.
Korktuğumuzdan Allah ‘ın bizi emin kılacağı bir hal ü ahvala kavuşabilmemiz
için ne yapmak gerek… asıl bunu bilmek gerek.
VE KAğIDA KAN DüşTü
ölüm düşüncesi bu. ölümden çok ölüm sonrası endişesi..
Etlerin lime lime çürüdüğü,saçların tel tel döküldüğü, kemiğin toprakla
öpüştüğü zaman dilimi içinde ürperden gerçeklerin acısı,iç yanması,korkusu
bu.. cesedim bir şey duyacak mı? Bilmiyorum.ölümün kıyısından bile geçmeyen
ruhumun acısı bu. Hani küçük ölüm denen rüyada çekilen sıkıntıların bir
benzeri bu. Yada da küçük bir nüvesi olsa gerek.
“Kabir ya cennet bahçelerinden bir bahçe ya Cehennem cukurlarından bir
çukur.” Kabrim Cennet bahçesi olacak mı? Yoksa Cehennem çukuru mu olacak.
içimdeki dipsiz kuyunun bilmecesi. çözebilir miyim, bilmiyorum.
Bu korkuların,endişelerin içinde imanlı bir kalbin yapması gerekenleri
yapmalıyım. Demek oluyor ki kabrimi cennet bahçesi yapacağım. Bu benim
elimde. Aklım ve iredemle ben bunu başarabilirim. Aklın ve iradenin
yetmediği ,kalbin dayandığı ,yorulduğu yerde Allah’ ın yardımı
ile.Yollarında bulunduğumuz, Sadat-ı Kiramın himmet ve duası ile.
Başarabilirim.
Aklım başımda olduğu halde düşünebiliyorsam; Allah’ ın ve Peygamberimin
emirlerini yapıyorsam bir korkum olmaz. çünkü Allah ‘ın rahmetine
güveniyorum. ümidim dağlar kadar. çünkü hayatımın ,ruhumun,bedenimin ve
ölümün,kabrin,sıratın,Cennetin,Cehennemin sahibine iman ettim. Emirlerini
yapmaya gayret ediyorum. Kendimi rabbime sevdirmek için elimden ne gelirse
yapacağım.ibadetin usulünü ,kalbin hissiyatını bu yolda kullanacağım..
Hedeflerin hedefi,gayelerin gayesi ,sonların en sonu Cennet-i Ala ‘da
Cemalullah’ ı görmekse önce Cennete girmek gerek. Cennete girebilmek için
sıratı geçmek,hesabı vermek gerek. Kabir kapısını Cennet eylemek gerek.
Bütün bunlar için fazla düşünüp ne yapalımlarla uğraşmak bizim işimiz değil.
çünkü dünyanın ve din gününün sahibi inceden inceye yolu göstermiş,kuralları
koymuş,hakemleri ,gözlemcileri yerleştirmiş. şimdi bize düşen faul yapmadan
,üstün bir gayretle düşmanlarıma(nefis ve şeytana) yoluma çıkan ins
şeytanlarına gol atmak.hem de defalarca gol yemeden.
şiMDi AL SANA REçETE
iman ile can teslim etmek..
Her şeyin bir önü bir sonu vardır. iman ile can teslim etmenin de bir önü
bir sonu vardır.
Son nefeste ALLAH diyebilmeliyim .
Son nefes ,ecel anı. Azrailin pençesini vurup vücuda can veren bütün
sistemleri sonlandırdığı an. Bedenimizin tüm zerrelerine batan tikelli bir
çalının tepemizden çekip çıkarıldığı an. Bütün bu acılar içinde ALLAH
demeliyim. Ahların ve vah vahların bir faydası yok.
Bu anda aklım muhtemelen yerinde olmayacak. şuurum ,iradem hükmünü
yürütemeyecek. Akılsız ,iradesiz ve şuursuz olarak ALLAH demeyi
öğrenmeliyim. Ya başka bir şey dersem. işte bu beni korkutuyor. Anam ,babam
da diyebilirdim. Canım kadar sevdiğim evlatlarımı da anabilirim.
Duyuyoruz, insanlar son nefeslerinde neler neler diyorlar. Hatta bu konuda
bir kitap bile yazılmış. “Meşhurların Son Sözleri” Neler dememişler ki…
bazıları güldürüyor ,bazıları düşündürüyor. O güçlü , büyük büyük insanların
son nefeslerindeki çaresizlikleri ibret-i alem..bu son anın büyüğü küçüğü
olmaz. insanın makamı ,mevkisi,rütbesi bir işe yaramaz. Bütün maddi
değerlerin sıfırlandığı bir an. Altınınbakır,paranın pul olduğu bir an.
Hatta dünya dolusu servetin bir “NEFES “etmediği bir an. işte o an ALLAH
demeliyim.
Sonsözü ALLAH olan cennete gider.
Son sözümün ALLAH olabilmesi için ne yapmalıyım.,ne yapmalısınız. Bakın
dostlarım,kardeşlerim,arkadaşlarım bunun yolu ALLAH ı bilmek ALLAH ı
söylemek.
iç yüzünde ne var ise dış yüzüne o sızar demiş ALLAH dostu. iç yüzümüzde
ALLAH varsa dış da ALLAH çıkar. içimize dünyayı doldurmuşsak ,tabi ki dünya
çıkacak. Nur doldurmuşsak NUR çıkacak. Kasvet,dert,sıkıntı,geçim derdi,para
doldurmuşsak onlar çıkar. Zevk ü safa ile ömür sürmüşsek yine onlar sökün
eder dışarı. ALLAH KORUSUN..
Ne doldurdun ki ne sızacak ağam.virt mi çektik söyle düzenli,içimiz yana
yana …içten ,yürekten doya doya ALLAH mı dedik bir kere.
Bunu ilk defa ben düşünmedim elbette .düşünen düşünmüş. Son sözün ALLAH
olabilmesi için nice yollar gösterilmiş taliplilere. “Allah ‘a giden yollar
mahlukatın nefesleri sayısıncadır..” biz de bir yol tuttuk elhamdülillah
.bizim yolda gizliden ,kalben ALLAH denir. Yani aklın ,şuurun,iradenin
hükmünü kaybettiğinde kalbimizin ALLAH diyebilmesi için , kalbimize ve
kalıbımıza ALLAH ı öğretiyoruz.. bir gün ecel gelirse, kapımızı çalarsa
hazırlıksız yakalanıp ebedi hayatımızı mahvetmeyelim. işi tesadüflere
bırakmayalım. Tedbirimiz alalım takdiri ALLAH a bırakalım.
şimdi vakit dolsa,dolsa da Azrail gelse,can almaya hamle kılsa ; ALLAH
diyebilir miyim. şimdi diyorum ,çünkü vaktini ,saatini bilmediğimiz bir
gelecekten bahsediyoruz. Hazır mıyız efendim. Hazır mıyız nefsim? Can
vermeye can verirken ALLAH demeye.
Bir denesek,tatbikat yapsak. ölümün tatbikatı olmaz tabi. Ancak ALLAH
diyebilmenin tatbikatı olur. Başımıza gelmiştir.ani tepkilerimiz
vardır.ayağımız kaymıştır düşerken ne dedik. Ayağımız bir taşa çarptıysa ne
dedik.ensemize biri bir şaplak indirdi ,ne dedik. Canımız acıyınca, keyfimiz
gelince ne dedik. Ahlar ,vahlar kurtarır mı insanı… Ana ,baba demenin bir
faydası var mı? ALLAH demek lazım kardeşim, her halükarda.. ALLAH. Vesselam.
