O (s.a.v) Konuştuğunda ...

Ne güzel anlatırdı.
Tane tane…
Sanılırdı ki o inci tanesi dişlerin her birinden tek tek çıkıyor, damla damla dökülüyor kelimeler.
Öyle akardı insanın içine,öyle işlerdi.
Ve O, Abdullah bin Mes’ud r.a.’ın dediğine göre, vaaz ve nasihat konusunda insanlara bıkkınlık gelmesin diye hallerine bakar ona göre gün ve saat kollardı.
Ve nasihat ederken hayatı ne kadar kolaylaştırır, Allah’a giden yolları ne kadar yakınlaştırırdı.
Yine Ashab-ı Kiram’dan Ebu Zer r.a. bir gün O’na:
– Bana tavsiyede bulun ya Rasulallah, diye ricada bulundu. Efendimiz s.a.v. şu nasihati buyurdu:
Sana Allah’tan korkmanı tavsiye ederim. Çünkü Allah korkusu her işin başıdır.
Kur’an’ı oku, Allah’ın zikrine sarıl. Çünkü zikrullah senin için yeryüzünde ışık, gökte de saklanan bir azıktır.
Sakın çok gülme. Zira çok gülmek kalbi öldürür, yüzünün nurunu söndürür.
Çok konuşmamaya çalış. Çünkü bu şeytanın senden uzaklaşması için bir vesile, dinini koruman hususunda da bir yardımcıdır.
Fakirleri sev, onlarla yakın ol.
Senden aşağıdakilere bak senden üstünlerine bakma. Bu, Allah’ın sana verdiği nimetleri küçümsememen için en uygun yoldur.
Acı da olsa hakkı söyle!”