ASHAB (kısa menkıbeler)

[tebrizi]

Kızkardeşimin oğlu çölden geldi. Adı Kudâme’ydi. Bana

“Dayıcığım! Selmân-ı Fârisî’yi ziyaret etmek istiyorum. Onu severim. Kendisine selam vermek istiyorum” dedi. Selman’ın yanına gitmek üzere çıktık. Medaîn’e vardık. O gün Selman yirmibin askerin kumandanıydı. Ufak bir serginin üzerine oturmuş, bir sepet örmekteydi. Ona selam verdik.

“Ey Eba Abdillah! Bu benim kızkardeşimin oğludur, yeğenimdir. Çölden bana gelmiştir. Seni görmek istiyor” dedim. Selman

“Allah’ın selam ve rahmeti onun üzerine olsun” dedi.

“Ey Selman! Bu seni sevdiğini söylüyor” dedim. Selman

“Allah da onu sevsin” diye cevap verdi. [1]



- Selman Medayin’deyken ona vardım. Baktım ki bir tabakhanede elleriyle bir deriyi tabaklamaktadır. Kendisine selam verdiğimde bana

“Yerinde dur, sana geliyorum” dedi. Ben

“Öyle zannediyorum ki, sen beni tanımadın” dedim. Selman

“Evet, tanımadım!” dedi. Sonra

“Fakat benim ruhum, senin ruhunu, seni tanımazdan evvel tanımıştır. Çünkü ruhlar toplanıp eğitilmiş askerlerdir. O gün tanışan ruhlar bugün birbirlerine ısınır, tanışmayanlar ise birbirinden kaçar” dedi. [2]

 
 
[JUSTIFY CLASS=MSOFOOTNOTETEXT]
[1]
Ebu Nuaym, Hilye, I/197 (Selame el-İcli’den).
[JUSTIFY CLASS=MSOFOOTNOTETEXT]
[2]
Müntehab, V/196 (İbn Asakir, Haris b. Umeyr’den); Ebu Nuaym, Hilye, I/198.

[tebrizi]

Hz.Abbas’ın bir oluğu vardı. Bu oluk Hz. Ömer’in yolu üzerindeydi. Bir cuma günü Hz.Abbas iki kuş kestirmişti. Ömer elbisesini giyip cuma namazına giderken, oluğun yanına vardığında, oluktan üzerine kanlı bir su döküldü. Hz.Ömer buna kızdı ve oluğun sökülmesini emretti. Tekrar evine dönerek elbisesini değiştirdi. Sonra geldi, cumayı kıldırdı. Hz.Abbas ona, cumadan sonra gelerek

“Allah’a yemin ederim ki, o oluğu peygamber eliyle oraya yerleştirmişti” dedi. Hz. Ömer, Hz. Abbas’a

“Eğer Allah’ı seviyorsan benim sırtıma çıkacaksın. Rasûlullah onu nereye koymuşsa, oraya koyacaksın” dedi. Hz.Abbas da öyle yaptı.[1]




[1] Kenz, VII/66 (İbn Sad’dan).

Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 2/363.

[halidi]

Peygamberimiz’in (aleyhi ekmeluttehaya) vefatını öğrenen Hz. Ebu Bekir (radıyallahu anh) hemen O’nun evine gider ve odasına girer. Gözlerinden yaşlar boşalıyorken O’nun mübarek yüzünü açar ve sıvazlar. Bu sırada dudaklarından şu sözler dökülür:

“Anam babam sana feda olsun! Güzel yaşadın, güzel vefat ettin. Senin ölümünle nübüvvet noktalanmıştır. Sen övülemeyecek kadar azametli, sızlanamayacak kadar ulvisin. Öyle ki herkes sende teselli buluyor ve eşit oluyordu… Eğer ağlamayı (ölenin üzerine) yasaklamasaydın sana dökerdik bütün gözyaşlarımızı. Allah'ım bunları ona ulaştır!

Ey Muhammed! Rabb’inin yanında bizleri de an… Kalbinden bizleri çıkarma. Eğer ağırbaşlı ve sakin olmayı öğretmeseydin bizlere, ardından bıraktığın yalnızlığa ve hasrete kimseler dayanamazdı. Allahım! Bunları sevgili dostuna ilet. Onun sevgisini içimizde koru.”



(Beyhaki, Delailü’n- Nübüvve; İbn Sa’d, et-Tabakatü’l-Kübra)

[tebrizi]

Misver b. Mahreme şöyle anlatıyor: Hz. Ömer (r.a) yaralandığı zaman yanına girdim. Üstüne bir örtü örtmüşlerdi.

“Nasıl oldu?” diye sordum.

“Gördüğün gibidir” dediler.

“Onu namaz ile ayıltın. çünkü ona namazdan daha fazla korku veren bir şey yoktur” dedim. Bunun üzerine halk

“Ey Mü’minlerin Emîri, kalk namaz vakti geçiyor” dediler. Hz. Ömer

“Ya Allah” diyerek kalktı ve “Namaz kılmayanın İslâm’da hakkı yoktur” dedi ve yarasından kanlar aktığı halde abdest alıp, namaza durdu.[1]

- Hz. Ömer vurulduğunda, zaman zaman bayılıyordu. “Siz onu bu baygınlık halinden ancak namazla uyandırabilirsiniz. Eğer ölmemişse kesinlikle namaz kelimesini işittiği zaman ayılır” dediler. Bunun üzerine

“Ey Mü’minlerin Emîri! Namaz zamanı” diye bağırdılar. Hz. Ömer ayılarak

“Namaz mı? Allah’a yemin ederim ki, namaz vakti gelmiş ise, namazı kılmayanın İslâm’da nasibi yoktur!” dedi.[2]






[1] Heysemi, I/295 (Taberani, Evsat’ta).

[2] İbn Sa’d, III/350 (Misver’den).

Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 3/372.

[suskun_yürekli]

MAŞALLAH
RABBİM bizlerede böylesi maneviyat nasip et ne olur..
çok güzeldi, ALLAH razı olsun

[tebrizi]

amin..cümlemizden

[tebrizi]

Hz. Peygamber bir gün sahabileriyle birlikte Mekke’ye gidiyorlardı. Cümdan dağının yanından geçerlerken Hz. Peygamber

“Yanından geçmekte olduğunuz şu dağ Cümdan dağıdır. Müferridler yarışı kazandılar” buyurdular. Sahabilerin

“Ey Allah’ın Rasûlü! Müferridler kimlerdir?” diye sormaları üzerine de

“Allah’ı çok zikredenlerdir” buyurdular.

- Hz. Peygamber,

“Ey Allah’ın Rasûlü! Müferridler kimlerdir?” sorusuna şöyle cevap verdiler:

“Başlarına ne gelirse gelsin aldırmayacak kadar Allah’ın zikrine dalanlardır. Zikir onların ağır yüklerini omuzlarından indirir. Böylece bu kişiler kıyamet gününde Allah Teâlâ’nın huzuruna hafif bir yükle gelirler.�

[tebrizi]

Hz. Peygamber muhacir olarak Medine’ye gelen Abdurrahman b. Avf ile Ensar’dan Sa’d b. er-Rabî’ arasında kardeşlik tesis etti. Sa’d (ra), Abdurrahman’a (ra) “Ey Kardeşim, ben Medine’nin en zenginlerinden biriyim. Malımın yarısını sana veriyorum. Ayrıca iki de hanımım vardır. Bunlardan birini beğen; ben de onu boşayayım” dedi. Abdurrahman (ra) ise

“Allah malını da, hanımlarını da sana mübarek kılsın!” dedi ve sonra oradakilerden pazar yerini kendisine göstermelerini istedi. Onlar da pazar yerini tarif ettiler. Abdurrahman oraya giderek alışveriş yapmaya başladı. Kısa bir zaman içerisinde epeyi para kazandı. Bir gün Hz. Peygamber’in huzuruna çıktığında Hz. Peygamber (sav) ona

“Ey Abdurrahman senden yayılan bu koku da nedir?” diye sordu. Gerçekten de ondan za’feran kokusu geliyordu. Abdurrahman (ra) da

“Ey Allah’ın Rasûlü, evlendim” dedi. Hz. Peygamber (sav)
 
“Peki ona mehir olarak ne verdin?” dedi, o bir hurma çekirdeği kadar altın verdiğini söyledi. Bunun üzerine Hz. Peygamber (sav)

“Bir koyunla da olsa düğün yemeği ver!” buyurdular. Daha sonra Abdurrahman (ra) o zamanı anlatırken şöyle derdi: “Hâlâ aklımdadır, hangi taşı kaldırsam altında gümüş ya da altın bulacağımı zannediyordum.�

[smeyra]

Rahman razı ola..

[tebrizi]

Birgün ashab Peygamberimiz (s.a.v)'den Hz. Ali'yi niçin çok sevdiğini sordu. Hz Peygamber o anda mecliste bulunmayan Hz. Ali'yi çağırmaya adam gönderdi ve orada bulananlara sordu:

- Birisine iyilik etseniz, o da size kötülük etse ne yapardınız? Cevap verdiler:

- Yine iyilik ederiz.

- Yine kötülük yapsa?

- Biz yine iyilik ederiz?

- Yine kötülük yapsa?

Ashab cevab vermedi, başlarını öne eğdiler. Bunun anlamı kötülüğe kötülükle mukabele etmesek bile iyilik yapmaya devam etmeyiz, demekti.

Bu sırada Hz. Ali o meclise geldi. Rasulullah Hz. Ali'ye sordu:

- Ya Ali, iyilik ettiğin biri sana kötülük etse ne yapardın?

- Yine iyilik ederdim.

- Yine kötülük yapsa?

- Yine iyilik yapardım.

Hz. Peygamber soruyu tam yedi defa tekrarladı. Hz. Ali yedi defasında da "yine iyilik ederdim" diye cevap verdi. Ashab,

- Ya Rasulallah, Ali'yi çok sevmenizin sebebini şimdi anladık, dediler.