Allahü tealanın rahmetı sonsuzdur

şlenen günahlar ne kadar büyük olursa   olsun, Allahü teâlâ onu affedebilir. Allahü teâ-lâ için güçlük yoktur.
Önceki kavimlerden bir kimse vardı. Bu kimse, doksan dokuz kimseyi öldürmüştü.   Sonra tevbe etmek istiyerek bir "Âbid"in yanına vardı. Kendisine   sordu:
•Ben doksan dokuz kimseyi öldürdüm fakat, şimdi pişman oldum. Tevbe etmek   istiyorum.Kabul olur mu, diye sordu.
Âbid: Sen çok büyük günah işlemişsin, tevben kabul olmaz, dedi.
Bunun üzerine adam kızıp bu zâtı da öldürdü. Böylece öldürdüğü kimselerin   sayısı yüze çıkmış oldu.
Sonra kendisine başka bir âbid tavsiye edildi. Ona gidip başından geçenleri   aynen anlattı. Bu âbid kendisine şöyle cevap verdi:
• Evet çok günah işlemişsin.Fakat Allahü teâlâ, işlenen günahlar ne kadar   büyüLolursa olsun, tevbe edenin günahlarını affeder. Seni bu hâle bulunduğunçevre   getirmiş. Bulunduğun çevredeki insanlar çok kötü kimselerdir. Onlardan   uzak durmanlâzımdır. Filan yerde bir köy vardır.Oranın halkı iyi kimselerdir.Şimdi   sen, bütün herşeyini köyünde bırak arkana "bakmadano köye git. O   köyde kalır eskiköyüne gitmezsen sen de iyiler sınıfına dâhil olursun!..
Bu tavsiye üzerine, o kimse hiç arkasına bakmadan iyi insanların bulunduğu   köye doğru yola çıktı. Fakat daha o köye varmadan, iki köy arasında iken   eceli gelip yolda vefat etti.
Bu kimsenin iyiler defterine mi yoksa kötüler defterine mi yazılacağı   hususunda melekler, arasında şöyle bir konuşma geçti: Azâb melekleri,   "Bu kimse yüz kişiyi öldürdü, onun için bizimdir" dediler. Rahmet   melekleri de, "Evet yüz kişiyi öldürdü fakat tevbe etti, iyi kimselerden   olmak istedi, onun için bizimdir" dediler.
Bunun üzerine, Allahü Teâlâ-dan emîr geldi:
•İki köy arasını ölçün! Hangisine daha yakın ise, o köyünahâlisinden demektir,   buyuruldu.
Ölçtüler.Halkı iyi olan köye daha yakın olduğu görüldü. Bunun üzerine   iyiler defterine yazıldı.
Beşyüz Yıllık Amel
Allahü Teâlânın kullarından biri vardı. Eni boyu otuz arşın olan küçük   bir adada otururdu. Bu kimse beşyüz sene bu adada Allaha ibâdet etti.   Allahü Teâlâ, kendisine parmak kalınlığında kaynıyan tatlı bir su ile   hergün bir meyve veren bir nar ağacı verdi. Hergün bu su ile ab-destini   alır, susadığında içer, karnı acıktığında o bir narı yer karnını doyururdu.   Bütün zamanını ibâdet ile geçiriyordu.
Bu kimse Allahü teâlâdan, ruhunu secde eder vaziyette iken almasını istedi.   Ve âhır ete kadar bu şekilde kalmasını diledi. Dileği yerine getirildi.   Sonra Allahü Teâlâ, âhırette:
•Kulumu rahmetimle Cennete koyunuz, buyurdu.
O kimse buna i'tirâz edip:
•Ben yaptığım amellerin karşılığı olarak Cennete girmek istiyorum, dedi.
Bunun üzerine, Allahü teâlâ, meleklere emir verdi. Yapmış olduğu amellerin   hesabının yapılmasını istedi. Yapılan hesapta yapmış olduğu beşyüz yıllık   ibâdetin sevabı sadece göz ni'metinin şükrü bile olmadığı görüldü. Ya'nî   göz ni'meti, kulun yaptığı beşyüz yıllık ibâdetten daha ağır geldi. Bunun   üzerine Allahü teâlâ, bu kimsenin Cehenneme atılmasını emretti. O kimse   hatâsını anladı. Allahü teâlâya yalvarıp, rahmeti ile muamele yapmasını   istedi. Allahü teâlâ da kendisine acıyıp, rahmeti ile muamele ederek,   orıu Cennetine koydu.